De ontmoeting

vumc_behandelkamer 

De ontmoeting

Onderstaand verhaal berust op waarheid. Om redenen van privacy wordt er niet ingegaan op de identiteit van desbetreffende persoon. 

Het kwam totaal onverwacht. Onderweg naar huis reed ik over de brug en zag vlak voor mijn ogen een oude man met zijn hoofd tegen het wegdek vallen. De auto voor mij stopte, ik stopte ook. De man werd op de been geholpen en naar de stoep gebracht. Ik herkende hem, hij was een bekend schrijver maar ook een man die lang geleden in het leven van mijn jeugdvriend een rol gespeeld had. In mijn leven kwam hij op diverse manieren zijdelings langs maar ik kende hem niet persoonlijk. Ik stelde voor hem naar de dokterspost te brengen bij ons op de hoek, nog geen driehonderd meter verderop misschien was daar ook zijn arts. Hij stapte in en ik vertelde hem dat ik hem herkend had. Hij was vol vertrouwen en vroeg hoe het kwam dat ik hem herkende. Ik noemde allerlei ‘ijkpunten’. Hierbij viel mij direct op dat de man mild was en niet direct alle ijkpunten herkende. Dat verbaasde mij enigszins. Maar het deed mij vooral denken aan mijn moeder die in een schimmige wereld leefde.

Aangekomen bij de dokterspost informeerde ik of de man daar bekend was. Dat bleek niet het geval. Men adviseerde ons naar de Eerste Hulp van een ziekenhuis te gaan. Terug in de auto, waar de man had zitten wachten, vertelde ik hem het advies. Dat wilde hij absoluut niet. Na een tocht via de eigen –inmiddels- gevonden huisarts belandden we toch op de Eerste Hulp van een groot ziekenhuis. We werden afgezonderd in een kamer. Om de paar minuten kwam er een arts, verpleegster, co-arts of ander verplegend personeel de kamer binnen en vroeg wat er gebeurd was, wie de man was en waarom hij op pantoffels liep. Mij werd gevraagd wat mijn relatie was tot deze man. Omdat inmiddels duidelijk was geworden dat de familie van de man buitenslands verbleef, legde ik uit dat ik de man onder mijn hoede had genomen. De man was op het moment immers duidelijk hulpbehoevend. En hoewel ik allerlei andere afspraken had en in een totaal andere sfeer verkeerde had ik besloten om hem te ondersteunen zolang als nodig. In ieder geval tot er meer duidelijkheid was gekomen over zijn situatie. Bijvoorbeeld of hij in staat was om alleen naar huis terug te keren of dat hij zou worden opgenomen.                                                                                                                                                                                 In de tussentijd voerden de man en ik lange gesprekken afgewisseld met lange stiltes. Daar leende de tijdspanne zich goed voor. We tastten elkaar af, observeerden elkaar. Hij was beleefd maar ik zag aan zijn ogen, dat ik qua vrouw niet tot zijn doelgroep behoorde. Hij, op zijn beurt, zag er voor zijn leeftijd goed onderhouden uit. Wij spraken over schrijven, de zin van het schrijven, in de breedste zin van het woord. Ik vertelde van mijn ambities, al was het kort want het ging om hem en zijn staat van zíjn. Hij vertelde over zijn jeugd, over wat zijn schrijversleven voor hem betekende. Ik zou hem niet in de verste verte ooit kunnen benaderen, maar had dat streven ook niet. Hij was een bijzondere man en het was een heel bijzondere middag die tot in de avond duurde. Daarna bracht ik hem thuis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s