… Met de korte achternaam 1

… Met de korte achternaam 1

De vraag is of ik een thema heb waar ik over schrijf. Blijkbaar moet dat. De halve nacht lag ik toch wakker en inventariseerde of mijn columns, en de duizend die ik vannacht alvast in schema zette, onder één thema vallen. Nee, en dat wil ik ook niet. Ik wil over van alles kunnen schrijven. Maar er was een tijd, in een recent verleden, dat ik over niets anders kon schrijven, denken, dromen, praten dan over … Met de korte achternaam. Wat een keurige omschrijving is van … Lul. Alleen, begin je een column met … Lul, of als titel ‘Lul’, haken mensen misschien wel af. En dat is toch wel het láátste wat je wil als je je ei wil leggen, je punt wil maken, een plas wil doen enzovoorts. Nou, trap maar af dan, we halen hem nog even van stal….
… Met de korte achternaam was mijn baas. En ik weet niet of ik het, na al die jaren en al die pogingen van opschrijven, inmiddels binnen de lengte van een column kan opschrijven. Daar ben ik zelf ook erg benieuwd naar. Want het was ingrijpend. In elke vezel in mijn lichaam zat… Met de korte achternaam. Sliep ik, droomde ik van hem, werd ik wakker, dacht ik alleen maar aan hem, sprak ik mensen, sprak ik alleen maar over hem, en ik verfoeide hem. Terwijl er een dag was dat ik enorm gesteld was op hem. Dacht te maken te hebben met een ontzettend rechtvaardig en sociaal mens. Maar dat bleek ineens heel anders uit te pakken op het moment dat een paar mensen hem onder druk zetten. Hij bleek laf tot op het bot. En hoewel ik mijn vooroordelen altijd zelf wilde corrigeren, moest ik ze soms even loslaten om mezelf een hart onder de riem te steken. Dus het feit dat hij van de herenliefde was (wat later pas bleek en in het geheel niet zichtbaar was, in het begin, en op zich ook niks uitmaakt), dat hij Rooms was, uit Brabant kwam, pleitte ineens enorm tegen hem. Af en toe maar. Dan liep ik thuis als een ware gilles de la tourette helemaal los te gaan. Dat ie een ‘vuile, Roomse flikker was’. Iemand die wel naar de grote stad komt maar niet de taal spreek er van. De rituelen niet kent. Het móest er af en toe even uit. Ik schreef het in de nachten van me af. Telkens opnieuw. Hoe hij mij behandeld had, mijn eer besmeurd had door mijn integriteit in twijfel te trekken omdat ‘belanghebbenden’ hem manipuleerden, wat ze zelf ook toegaven. Hoe ze hem konden bewerken, en hoe hij daarin draaide. Maar ondertussen hij mij kapot maakte. Het was een spel leek het, waarbij niemand wist, inclusief hijzelf, wat er precies aan de hand was. En vooral, hoe het zou eindigen. Hij vroeg dingen van mij om me aan te passen, mezelf los te laten, alleen maar om deze ‘belanghebbenden’ tegemoet te komen. Want hij was laf. Hij leverde zijn onderdanen uit zodra hij in het nauw gedreven werd of was. Maar eigenlijk was de meest ontluisterende ontdekking na mijn ontslag: de brief die hij mij destijds stuurde bleek niet eens door hemzelf geschreven. Door de technische ontwikkelingen, ontdekte ik dat hij dát niet eens gedaan had.
Woorden te kort……

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s