Sushi

Sushi_Tempura-Sushi

In het etablissement zitten wij tegenover elkaar, mijn jongste dochter en ik. We zijn een paar nachtjes naar de Achterhoek. Het paradijs op aarde, in Nederland. We zitten ongeveer midden in de zaak, een ‘Chinees’ met tijdloze standaard inboedel; donkere glanzende tafels met bijbehorende glanzende stoelen. De rug en zitting is van een soort velours met enge bloeduitstorting kleuren, zoals ze destijds ook dergelijke meubels verkochten in de Kwantumhallen. Deprimerend. Maar we komen voor het eten. Zo ook de gasten aan twee andere tafeltjes. Zij hebben voor het raam plaatsgenomen. Ik weet waarom want ik kom niet voor de eerste keer. Daar is een kachel. Wij hebben wat afstand genomen en hebben er een paar tafels tussen leeg gelaten. Er is nog zeker plaats voor dertig gasten. Die zullen er nooit zijn. Wel regelmatig afhalers, dat kan ook.

De bediende loopt het vuur uit haar sloffen; het is onbeperkt sushi eten voor € 20 pp.

Aan de ene kant zit een gezin, vader, moeder en twee zoons. De een van een jaar of dertien waar ik het meeste zicht op heb, de ander, ik schat een jaar of zestien, valt een beetje weg achter zijn moeder die ik op de rug zie. Ze drinken veel cola. Ook die wordt steeds aangevoerd maar is niet bij de prijs inbegrepen. De gasten aan de andere tafel worden een beetje door mijn dochter aan het zicht ontnomen, maar ook hier zie ik de bediende, een Chinese vrouw van een jaar of veertig, vele malen met dampende dienbladen heentrekken. Schalen, schaaltjes, drankjes, plankjes met veel hapjes. Een schier oneindige hoeveelheid wordt er afgeleverd. Maar de tafel aan de andere zijde, met het gezin, eet zeker tweemaal zoveel. Enorme plateaus worden er op tafel neergezet, met korte tussenpozen. Met stijgende verbazing hoor ik ze luid spreken over wat ze nu gaan bestellen, nog kauwend op hun sushi, maki, handrolls, beef rolls, beef grill, varkenshaas, yaki tori, noodles met en zonder beef. Het aanzien ontneemt me bijna mijn eetlust.

Op zeker moment gaat eerst de vader van tafel en schuifelt naar het toilet. Het is een levensgenieter aan zijn omvang te zien. Na terugkeer gaat ook de dertienjarige zoon. Ondertussen nog doorgevend wat hierna nog opgediend moet worden, en o, ja, nog een cola. Na terugkomst hoor ik de moeder zeggen: ‘Ja, lekker groenten…’. Het klinkt alsof er ook nog ruimte is voor gezonde groentendingetjes, die ze blijkbaar ook op de menukaart hebben. En die hebben ze. Ze kiezen voor Yasai vegetarische tempura. Ofwel groenten in een gefrituurde jas. Zeg maar gerust: winterjas. Binnen no-time wordt het opgediend. De moeder verdeelt met de blote hand de grote stukken en werpt ze op het bord van de aanwezigen.  Met de stokjes werkt het niet zo.

Het gezin nadert het einde van hun maaltijd. Nu het toetje. De dertienjarige jongen wil het liefst kip-ijs, zegt hij: ‘Hadden ze maar kip-ijs’. Maar helaas. Na het toetje vertrekt het gezelschap. Mijn oog valt nog op de andere tafel waar een meisje wezenloos om zicht heen zit te staren met een glazige blik. Teveel gegeten?

Het gezin stapt voor de deur in de auto en vertrekt. Mijn dochter zegt dat ze vanuit de keuken steeds om een hoek gekeken hebben. Wellicht verbijsterd? Te beleefd om in te grijpen. En ik, ik vraag mij af of je met zulke gasten wel winst kan maken of überhaupt uit de kosten komt. Wijzelf hebben heerlijk gegeten. Gewoon af en toe een klein gangetje met wat kleine dingetjes. Met een kopje yasmijn thee.

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Sushi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s