Het monster

Het monster

Gisteravond las ik op teletekst het bericht dat Wim Brands was overleden, een zelfgekozen dood. Wim Brands was iemand naar wie ik niet met veel plezier keek en daarom ontweek ik vaak de programma’s waarin hij verkeerde. Wat meer over mij zegt dan over hem. Maar soms verdraag je iemand niet goed. Hij kon daar niets aan doen, het had te maken met de manier waarop hij sprak en de intonatie van zijn stem, ondersteund door zijn mimiek. Het stond mij tegen. Arme Wim. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik afgelopen winter het interview met Karl Ove Knausgard heb bekeken. De tussenshots van Wim nam ik op de koop toe. Het ging mij om Karl Ove, waar ik nu van dichtbij de angst en mensenschuwheid in zijn ogen goed kon zien. Het was een mooi interview.

Wat mij het meest raakte gisteravond was dat het een zelfgekozen dood was omdat hij aan depressie leed. Te meer omdat ik vlak er voor een bericht ontving van een bekende die schreef over de impact die eenzelfde gekozen dood op het gezin had. Gevolg was dat ik de hele nacht, zo lijkt dat altijd, droomde van een man die suïcidaal was. Wij probeerden hem ‘overeind’ te houden door er voor hem te zijn en hem steeds te omarmen. Om hem door deze hele situatie heen te laveren. Ging hij weg, ging er iemand met hem mee. We waren fysiek, door onze woorden met aanrakende armgebaren en geaai te ondersteunen. Om het dode gevoel in hem weer tot leven te wekken. Allen in een ’70-er jaren kamer gezeten, met rieten matten en hakend en breiend. Waar die rekwisieten altijd ineens vandaan komen – in een droom- en de rol er van is altijd een groot vraagteken. En blijft dat (hoewel ik een vermoeden heb).

En toen lag ik wakker, zoals zo vaak, een uur of twee. Dat zijn de momenten waarin er allerlei plannen en dicteermomenten opwellen. En zo kwam ineens de gedachte, de herinnering aan al die mensen die ikzelf ken en die iedereen ook in zijn omgeving kent, die in eenzelfde situatie terechtgekomen zijn. Met een uiteindelijk zelfgekozen dood of zich er aan ontworsteld hebben door gesprekken, groei, omarming. Ook zelf was ik ervaringsdeskundige, zowel als ‘matig depressief’ als levend in de nabijheid van depressieven. Ik kon me er enigszins in verplaatsen. Maar niet helemaal. Ik was wel in een diepe put gezakt, was alle energie kwijt geraakt, apathisch geworden, naar binnen gekeerd en greep op het leven kwijt geruime tijd kwijtgeraakt. Maar de totale radeloosheid die niet eens meer gevoeld werd, de emotieloosheid is misschien een betere omschrijving, de onbereikbaarheid, dát te ontdekken bij de ander, was een beangstigende constatering. Dat iemand die je liefhebt zo ver kan afdrijven is heel griezelig. Maakt je heel bang. Onthandt je, omdat je alles wil doen om weer een zinvol leven voor hem of haar te laten ontstaan. Voor zover je kunt zeggen wat dat behelst. Daarnaast zijn er mensen die alles verbergen en waarvan je helemaal niet weet dat deze persoon in stilte lijdt. De menselijke ziel is onpeilbaar, ondoorgrondelijk. Depressie is een monster, anders kun je het niet omschrijven. Het vreet aan de ziel van de mens, de gevoelige mens. Het is de kanker van de geest.

Ik heb veel naar de foto van Wim Brands gekeken, een filmpje gezien over een net uitgekomen boek over Nederland. Zijn enthousiasme waarmee hij erover vertelt. En als ik eerlijk ben, ik mis hem ineens. Verdrietig dat ook hij ten prooi gevallen is aan het monster.

Advertenties

2 gedachtes over “Het monster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s