WHAM!

 

Wham, en toen knalden we –bijna- het Oude Jaar uit. Maar eerst nog Kerstmis afwerken.

Wham, en toen kwam het binnen als een kleine gillende keukenmeid, ‘oeoeoeoei!’. Op mijn telefoon kwam een nieuws-noodbericht: ‘George Michael overleden’. Mijn adem stokte even. Niet omdat ik een enorme fan van hem was, nee, mijn hart ligt bij Dylan, Otis Redding, Motown, Solomon Burke, The Band! Maar er zijn ook andere muzikale genieën die er soms uit kunnen springen en mijn hart raken. George Michael bijvoorbeeld. Of Marianne Weber, geintje.

Ik was er even stil van. David Bowie had ik niks mee, ja, een piepklein beetje omdat hij op mijn ouders trouwdag geboren was, vandaag precies zeventig jaar geleden, op die koude winterdag ina januari, 1947. Maar dat is het enige dat ons bindt. Nooit íets aan gevonden. Prince, ja, jammer, dat wel. Een muzikaal virtuoos. Michael, die andere Michael, Jackson, eeuwig zonde, zoveel talent in de kiem gesmoord. Ik word nog steeds een beetje somber als ik die brancard zie, stiekem gefotografeerd, van dat lichaam dat stil in een gangetje ligt, dat nooit meer dansen zal….                                                                                                        Maar goed, deze Michael dus, George Michael. Een ongelooflijk energieke, swingende man, die alle ramen naar de wereld open zette om lucht te geven aan zijn geaardheid toen hij in een park in Los Angeles, VS, was betrapt op masturberen in een openbaar toilet. Door een undercoveragent notabeidebenen. Týpisch Amerikaans, zou ik zeggen. Hipocrisie van de bovenste plank. Je weet wel, die plank waarop in de VS zóveel ligt dat ie doorbuigt.

Ik was er even stil van geworden. Ze gingen met bosjes de laatste tijd. Persoonlijk en in de AGM (Algemene Grotemensen Wereld). Het afgelopen jaar werd het stiller. Het komt omdat we opschuiven en vooraan op de bushalte staan te wachten die ons naar de locatie: Eeuwige Jachtvelden zal brengen. We moeten er maar aan wennen. De kleuter van nu is niet bezig met Wham, Prince, Michael Jackson. Maar wij, wij zien de spoeling dun worden, een Mick Jagger rennen om de man met de zeis vooruit te blijven.

Hoe kon George Michael het zo uitkienen dat hij zijn grootste hit zoveel ‘body’ zou kunnen geven. Nóg meer dan het al had. Ik geloofde niet in toeval.

Ik dacht terug aan mijn stagetijd op een scholengemeenschap in Lelystad, begin jaren ‘80. ’s Ochtends vertrok ik met enorme tegenzin met de bus van halfzeven vanaf het Amstelstation om in Lelystad aangekomen om halfnegen op de afdeling Huishoudschool mijn lessen te gaan geven. Een klas met vele bakvissen, meiden van rond de zestien, zeventien.                                                                                                                                                        Die ene ochtend kwam ik binnen in het lokaal en dansten ze, innig omarmd, op de muziek van Wham. Zwijmelend schuifelden ze door de ruimte op Careless Whisper. Nee, ze zweefden meer. Het schrale winterochtendlicht buitenhoudend, met de gesloten gemeente-gordijnen, en hun eigen gesloten ogen. Meidenromantiek.

Het is een mooie herinnering. Zoals zovele herinneringen inmiddels. Een nieuw tijdvak, dat van herinneringen. Die nu nog gedeeld kunnen worden, en straks in stilte alleen nog voortleven. Maar dat is straks, pas. Wham!

 

http://www.volkskrant.nl/archief/george-komt-uit-de-kast-en-betuigt-tikje-spijt~a460241/

Advertenties

Een gedachte over “WHAM!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s