Teer

gele stoel

Teer

Het was een mooie zondagochtend toen ik westwaarts de stad in fietste om uiteindelijk met een doorsteek in hartje centrum aan te komen op het adres van mijn gastheer. Wij hadden met een aantal gelijkgestemden een bijeenkomst. Op het balkon stond de heer des huizes op de uitkijk.  Binnengekomen probeerde ik zo onopvallend mogelijk de traptreden naar boven te bestijgen. Onopvallend in de zin van dat ik probeerde mijn inmiddels steeds meer zichtbaar geworden gebrek te verhullen. Het lukte mondjesmaat. Bovengekomen stond midden in de kamer een tafel met een vrolijk geblokt kleedje en een diversiteit aan stoelen en stoeltjes er omheen gerangschikt. Ik overlegde met een van de aanwezigen welke stoel mij het beste dragen kon en koos voor een teer uitziend teak houten stoeltje van een klassiek model. De zitting met brede gele rib bekleed. Hij oogde naast teer toch ook stevig en comfortabel  van zit, wat goed van pas kwam vanwege de storende zenuwstroomstoten die mijn ene been de hele dag, en nacht, begeleidden. Ik nam plaats en stelde vast dat het een goede keuze was geweest.

De gastheer opende de middag met een persoonlijk verhaal dat schrijnend was. De impact was groot, zoveel was duidelijk. En vooral ook heel begrijpelijk. Invoelbaar zelfs. Wat heet: herkenbaar. Ook ik had me inmiddels zoveel als mogelijk terug getrokken uit het -sociale – leven. Na een aantal ervaringen die mijn leven getekend hadden. Geen enkele behoefte meer aan vertrut gebabbel en nieuwe contacten. En zeker geen zin meer in façades. Alleen behoefte aan lotgenotencontact in de breedste zin, dus op gedeelde vlakken. Mensenmenigten schuwend. Wég met het onechte, we gaan voor het ‘eggie’.

Op zeker moment probeerde ik mijn rug te rechten, iets wat soms gebeuren moet, zowel letterlijk als figuurlijk. Ook om de zenuwen weer even de kans te geven zich te ontworstelen aan hun klem, en te ontspannen, zo dat al mogelijk is. Op datzelfde moment hoorde ik keihard ‘krak’, en niet alleen ík hoorde dat. Het was een scheurend, barstend, knáppend geluid dat de gezichten deed verstrakken. Niet in het laatste geval het mijne. Terwijl de eerste reflex een gevoel van absurditeit opriep, overviel mij direct ook schaamte. Als ik al gedacht had mijn corpulentie (voorbij) te verhullen, dan was dit het moment geweest dat die gedachte direct opgeheven werd. Dat mijn omvang niet met lucht gevuld was, werd met veel gekraak duidelijk. Ik dacht aan het omgekeerde van het woord teer, zoals het stoeltje was, dat op zich een kier betekende maar in de volksmond meer duidde op een dik achterwerk, of: een poefkont, zoals mijn dochters dat noemde.

Mocht ik ooit gedacht hebben met mijn ogen mensen te kunnen gijzelen en af te leiden, nu waren aller ogen gericht op Kwatta, in haar volle omvang. De volgende gedachte die razendsnel in mij op kwam was er een die ik tegelijkertijd uitsprak: ‘Is deze stoel ook uit het huis van je moeder afkomstig?’  Het feit dat die vraag met ‘Ja’ werd beantwoord gaf mij een groot gevoel van schuld. Niet alleen had ik een stoel doen kraken, hoewel ik er niet doorheen zakte, het was ook nog eens de stoel uit zijn ouderlijk huis. Ik werd terstond zo verdrietig dat álle verdriet van welke aard ook zich in mij samenbalde en er geen ontkomen meer aan was: tranen drongen zich op. Het was niet eens meer helemaal herleidbaar want het gevoel werd te groot, maar op de voorgrond stond mijn vernielzucht van zíjn stoel. Dit was het resultaat van jarenlange verwaarlozing, ophoping, eigen schuld met als resultaat dus ‘dikke bult’. Krak. Het echode nog na. Ondanks dat de gastheer mij bezwoer dat het geen enkel probleem was. Niet dat hij mij aanbood ook zijn andere stoelen uit te proberen. Maar toch. ‘Het geeft niet, het is materie,’ waren zijn troostende woorden, terwijl mij een zakdoek geboden werd. Ik sloeg hem af, vermande mij en wilde niet in een tranendal verdrinken.   Gelukkig bracht de middag nog meer vrolijkheid, en na vele uren, waarbij ik de gastheer ook ten afscheid kuste -hoewel ik hem maar zeer kort kende en dat eigenlijk misschien wel zeer ongepast was na deze vandalistische daad-  vertrok ik in de aanzwellende regen naar huis. Met mooie herinneringen en gemengde gevoelens.

Advertenties

Een gedachte over “Teer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s