Dikke vette loser

 

BillenDikke vette loser

  • Deze column verscheen eind juni maar is om bijzondere reden even op reis geweest. Nu terug.

Ik moet het even kwijt. Ik móet het even delen. De vraag rondom mij was: wanneer komt er weer een stukje? En ik antwoordde: Nu even niet; stilstand. Maar daar is verandering in gekomen en ik maak er maar meteen gebruik van.

Heus, ik ben me wel bewust van de toon van de stukjes soms. Een klaagzang. Maar is er soms dan ook reden tot juichen? Misschien. Maar vandaag even niet. Ja, het is mooi weer, het ruikt lekker, daar waar weinig verkeer in de stad is. En als je de drukte weg kunt denken en de ‘Amsterdamse pit’ (lees asociaal gedrag, egocentrisme, kapsones, boersigheid) dan is de stad ook te pruimen, hier en daar zelfs mooi.                                                                                                                                                            En zo reed ik naar het ***ziekenhuis. Ik had een afspraak gemaakt met de afdeling Bariatrie, je weet wel, daar waar ze je maag kunnen omleiden.                                                                                                    Na wat gepuzzel om op de juiste verdieping te komen bevond ik mij te midden van soortgenoten, of lotgenoten zo je wil. De Dikke Mens. De Fatfighters, zij die het niet redden en gebukt gaan onder het spek dat zij met zich meedragen. Krom lopen onder hun gewicht. En natuurlijk denk je, rondkijkend, dat ze allemaal dom zijn, geen inhoud hebben dan alleen vet. Wil je er niet bij horen en niet met ze geafficheerd worden. Ook destijds niet, na die toch enigszins mislukte poging in die dikke mensen- groep. Toen ik voor het eerst erachter aan liep en dacht, bij iedere stap die gezet werd: boem, boem, boem. Je zag in gedachten de grond trillen. Je zag de mensen in de kantoorkamers aan weerszijden van de gang, zich geschrokken terugtrekkend als na de pauze (met eet-therapie; mindfull eten) de kudde zich in beweging zette, van de ene brede stoel naar de andere brede stoel. Van de eetzaal naar de therapieruimte. En soms trof men elkaar op het toilet, de dikkerd en de niet dikkerd en voelde je de minachting. Maar natuurlijk, die voel ik ook naar die dikkerd, maar tegelijk heb ik geen recht van spreken want ik bén die dikzak. Die dikke vette loser. Die het maar niet gelukt is er zelf iets aan te doen. Ondanks alle trucs en tips en pogingen. Hopeloos mislukt daarin. Tors, tors, sjok, sjok, zo kraken de stukken kraakbeen tussen de gewrichten. Als er überhaupt nog kraakbeen zit.                                          Vandaag heb ik me vermand en een eerste gesprek met een chirurg van de afdeling Bariatrie. Ze is aan het promoveren en heeft erge haast maar werkt zorgvuldig. En daarom moet ik ook niet zeuren. Het voelt niet goed,  die haast, ook al kan zij er niets aan doen. Maar het is ook niet netjes, al doet ze haar best. Het is het gevoel dat ík een hele belangrijke stap zet en dat de werkdruk dáár te groot is. Dat voelt niet zo goed. Ondertussen heb ik nog tijd genoeg dus moet niet zeuren.                                                     Als ik gewogen en mijn lengte en buikomvang is gemeten, mijn buik bevoeld, en ik gewezen ben op de risico’s, kan ik met een heel informatiepakket vertrekken. Eerst langs de balie waar ik ook snel alle overige uitleg krijg. Ze lijken echt een beetje teveel onder druk staan.  Maar alles is wel goed voorbereid. Ik krijg een lijst mee met data voor terugkerende afspraken bij verschillende disciplines.                                       Op de weg naar de uitgang bezoek ik nog even een toilet dat de geur van een DIXI heeft. Ook dat belooft niet veel goeds. Ze zullen toch wel hygiënisch werken hier? Waar is de uitgang? Ik loop rondjes in de kernhal, gangetje in, gangetje uit, weer in de kernhal. Maar uiteindelijk kom ik bij de juiste uitgang en begeef me naar mijn fiets. Ik open de sloten en trap weer fruitig door de warme middag huiswaarts. Onderweg voel ik een enorme grauwsluier over mij heen vallen. De depressie overvalt me. Mijn humeur zakt met elke trapbeurt. Ik kan het eerst niet plaatsen en daarom overvalt het me ook. Jezus, wat is dit confronterend, ja, dat zal de reden moeten zijn. Maar verder denkend  word ik heel verdrietig van de weg die geleid heeft naar deze toestand.  Deze zwaartekracht die zich meester gemaakt heeft van mij. Letterlijk en figuurlijk. Dikke vette loser.                                                                                                       Nu maar hopen dat dit stukje oplucht. Verlicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s