Vakantiepret 1

Tsjechie 2017

Met excuses voor de eeuwig krukkige layout 

Vakantiepret 1

Na maanden van zoeken op het internet, en overleg waar de vakantie ons zou brengen, besloten we naar Tsjechië te gaan. Vader wilde liever thuisblijven (het idee het Rijk voor zich alleen te hebben, ongestoord door vrouw en kinderen, gaf hem al een vakantiegevoel). Oudste zoon, Onzo, was net met vriendin twee weken door Polen op pad geweest.

Het gezelschap zou bestaan uit Odé, oudste dochter, Jodé, jongste dochter en Enzo, jongste zoon. En natuurlijk Rudi, de hond van Odé, die overal mee naar toe gaat. Maakt niet uit waarheen en met welk vervoersmiddel.  En ikzelf uiteraard: reisleidster en organisator.                                                                                                                                           ’s Ochtends was het wachten op Enzo die nog een tentamen moest doen. Daarna vertrokken we richting Franz, onze eerste vaste stop. Na de overnachting koersten wij Tsjechiëwaarts. Richting vriendin Jirina die ik éénenveertig jaar geleden ontmoette in een postkantoor in Praag. Ik reisde toen voor de derde maal alleen met een Interrailkaart, werd meteen in haar familie opgenomen en sliep al dezelfde avond met oma en zus op de slaapkamer.                                                                                              Vriendin Jirina is een verhaal apart maar soms zijn verhalen te intiem om op te schrijven. Zoveel kan er in een mensenleven plaatsvinden.                                                                                                              De laatste keer dat wij er waren, was in 1991, toen nog met de oudste twee kinderen. Het was een mooie zomer en alles was nog koek en ei in ieders leven.                                                                                                                                         In de stromende regen, nu, kwamen wij bij het huisje aan, dat door allerlei omstandigheden en door de tand des tijds enorm was aangevreten. Maar het uitzicht op het meer bleef beeldschoon. ‘Spartaans’, had Jirina gezegd. En dat was het. Onderweg hadden we nog een sms ontvangen met de mededeling dat als we nog naar het toilet moesten we dat op het dorpsplein konden doen, de wc’s zouden wel om 19uur sluiten. We waren te laat en dus moesten we het doen met een volle septic en niet doortrekken. ‘Grote boodschappen’ moesten dus in het dorp gebeuren. Wij stelden onze geesten in op lange termijn en hoopten dat ons lichaam zich daar bij zou aansluiten. ’s Avonds stapten wij óp een brits, er in zou teveel duiden op een zachte landing. De nachten voldeden aan de omschrijving; spartaans.                                                                                                             Er was één waterpunt in huis waar eigenlijk een brandslang aangekoppeld diende te worden en met goede afstemming konden we er wat water uit tappen voor bewassing en tandenpoetsen. Elektra liep met draden en stekkerblokken door het huis. Het maakte allemaal niet uit en het was erg fijn elkaar weer te zien. De vriendschap was hecht en hield al jaren stand door middel van sporadische brieven, sms of een enkel telefoongesprek. In de tussenliggende jaren hadden wij elkaar drie of vier keer bezocht, denk ik. Nu spraken we veel en voelden elkaars bijzijn. We waren oud geworden en getekend door het leven.                                                                                         Zaterdagochtend vertrokken wij, onder dwang van de loop der natuur. Na een kort bezoek aan een koffietentje, reden wij richting paardenboerderij waar wij na ruim een uur slingeren door het enigszins kale landschap aankwamen. Het was niet ver verwijderd van Jirina’s huisje. Zo’n vijftig kilometer. Het was hét doel van onze vakantie en alles hadden we er om heen gepland, er was maar één week tot onze beschikking, de rest zat vol.                                                                                                                                         Als een parel stak het af tegen de huizen in de omgeving. De ontvangst was hartelijk. De kinderen kregen een rondleiding en ik haakte om fysieke redenen af ter hoogte van ons appartement dat wij die komende week zouden gaan betrekken.                                Opgetogen kwamen zij terug met een handgebaar dat weergaf dat ik een enorme goede keuze had gemaakt, uit alle bezochte websites. En de baas was ook een schot in de roos. De vrolijkheid zelve en openhartig.                                                                                              Wij nestelden ons in het appartement en Rudi kon volop aan lichaamsbeweging doen in de, ik vermoed zo’n vijftien meter, lange gang.

De eerste ochtend met rijlessen brak aan. Aan vrienden had ik gezegd dat de kinderen op ‘ponykamp’ gingen. Dat gaf een beetje de stemming weer; moeder met de kinderen op pad. En dat was ook precies de verwarring bij de medegasten: ‘Wat zijn jullie van elkaar?’ Het was de weerkerende vraag die wij zo’n vijf keer moesten beantwoorden. Het maakte ons ook nieuwsgierig wat er dan zo bijzonder was aan ons. Men kon de combinatie niet plaatsen: Zijn het familieleden? Is het een oma met kleinkinderen…. Vrienden? Een tante? Het schiep verwarring. Ook bij ons, wij wisten niet beter dan dat het vanzelfsprekend was: moeder en kinderen. Ja, oké, volwassen kinderen, maar waarom niet. Het feit dat Man/Vader ontbrak bleek het probleem. De mens is een kuddedier, de familie de hoeksteen van de samenleving. Tegenwoordig is alles wel te plaatsen, twee moeders met kinderen, twee vaders met kinderen, al dan niet gedragen door wildvreemden, maar een moeder met eigen leg is wel heel verwarrend… blijkbaar.                                                                                                                                                Grappig.

De paardrijlessen waren een succes. Zo zag ik de eerste ochtend. Met Rudi aan de lijn, want Rudi heeft een paardenfobie en blaft als hij al op grote afstand onderweg ergens paarden vermoedt, nam ik plaats op een bankje. Uitgeput van het kleine hellende weggetje erheen. Ik aanschouwde langs de zijlijn een enorm blije dame in de paardenbak, met onder een grote hoed een brede glimlach, die vol overgave les gaf aan wie maar wilde. Op afspraak, dat wel. Relaxed liep zij tussen de beginnelingen en gevorderden door. Van de vroege ochtend tot de late avond, zou later blijken. In de omliggende weiden renden de paarden vrij rond. Na elke les werden er andere paarden gehaald en opgetuigd. De lespaarden werden door de berijders afgetuigd en naar de weiden gebracht. Het was één en al vrijheid.

Sadek 2

Een week lang lesten de kinderen, elke dag, en langzaam aan kregen ze een beetje onder de knie wat paardrijden inhield. Zelfs een buitenrit werd gemaakt. De tijd er omheen vulden we met wandelen (zij), winkelen in de jaren ’50, rondrijden  (ik). En heel langzaam kwam de rust in de hoofden waar lang naar gesmacht was. We kookten wat in de mooie keuken voor de gasten, aten een gezamenlijk maal met de andere 30 gasten, ook al bereid door de Paardenkoningin, met hulp van haar moeder (die de taarten voor haar rekening nam) en de stagiaire. Het was allemaal heerlijk. Net als de, door de Paardenkoning, met zorg gemaakte ontbijtjes elke ochtend. ’s Avonds badmintonden de kinderen tussen de Hortensia’s op de binnenplaats. Eén en al vreugde en ontspanning. En dat was welkom, na dit intensieve jaar.

De zaterdag er op kon er nog een buitenrit tussen gepland worden en rond het middaguur vertrokken we, met direct al weemoed, naar onze nieuwe bestemming.                                                                                                                             Richting Polen, naar het Sanatorium. Zie volgende column.

 

En voor wie interesse heeft: https://www.deoudewatermolen.nl/

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Vakantiepret 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s